Nazywali Mnie „Księżniczką ze Śmietnika” i „Duchem Babci”, Bo Założyłam Suknię Mojej Zmarłej Babci – A Potem Król Balu Chwycił za Mikrofon i Wszyscy Zamilkli
Myślałam, że najtrudniejszą częścią balu maturalnego będzie dotrzymanie obietnicy. Jak bardzo się myliłam.
Dwa miesiące po pogrzebie babci Ruth siedziałam na łóżku, trzymając w dłoniach jej satynową suknię w kolorze przygaszonego różu.
Materiał wciąż pachniał delikatnie cedrem i jej ulubionymi perfumami. Wspomnienie dnia, w którym rozłożyła ją na swoim łóżku, wróciło do mnie natychmiast.
— Miałam ją na sobie tej nocy, kiedy twój dziadek po raz pierwszy powiedział mi, że mnie kocha — powiedziała wtedy, wygładzając materiał drżącymi dłońmi. — Obiecaj mi, że jeszcze raz zatańczy.
Obiecałam.
Razem z mamą przez wiele tygodni odnawiałyśmy suknię. Naprawiłyśmy zamek, skróciłyśmy dół i wypolerowałyśmy każdy perłowy guzik. Nie była modna ani droga, ale miała dla mnie ogromną wartość.
W wieczór balu mama zapięła ostatni guzik i spojrzała na mnie ze łzami w oczach.
— Wyglądasz dokładnie jak ona — wyszeptała.
Po raz pierwszy tego dnia poczułam się odważna.
W szkole wszyscy mówili o Brielle. Choć głosowanie jeszcze się nie odbyło, zachowywała się tak, jakby korona królowej balu należała już do niej.
Była piękna, popularna i przyzwyczajona do tego, że zawsze dostaje to, czego chce.
Jedyną nieoczekiwaną osobą w tamtym tygodniu był Austin, mój cichy partner z laboratorium. Kilka razy próbował ze mną porozmawiać, ale go unikałam. Po śmierci babci nie chciałam niczyjego współczucia.
Patrząc wstecz, wiem, że był to mój pierwszy błąd.
W chwili, gdy weszłam do sali gimnastycznej, rozmowy przycichły. Wiele osób odwróciło głowy w stronę mojej różanej sukni.
Zanim dotarłam do stołu z przekąskami, Brielle wraz z grupą koleżanek przecięła salę i stanęła przede mną.
Zmrużyła oczy, spojrzała na mnie od stóp do głów i roześmiała się.
— O mój Boże. Czy sklep z używaną odzieżą zgubił zasłonę?
Jej przyjaciółki natychmiast wybuchnęły śmiechem.
Próbowałam odejść, ale ponownie zastąpiła mi drogę.
— Chwileczkę — powiedziała głośno. — Wyglądasz jak księżniczka ze śmietnika.
Śmiech rozszedł się po całej sali.
Potem pochyliła się bliżej.
— A może duch babci?
Te słowa zabolały bardziej, niż chciałam przyznać.
Poczułam, jak policzki płoną ze wstydu, ale odmówiłam płaczu. Przypomniałam sobie, dlaczego tu jestem.
Jeden taniec.
Tylko tyle.
Kiedy zabrzmiała wolna piosenka, weszłam sama na parkiet. Zamknęłam oczy i wyobraziłam sobie babcię Ruth stojącą w swojej kuchni, uśmiechającą się delikatnie podczas przygotowywania herbaty.
Przez kilka chwil zapomniałam o wszystkich wokół.
Gdy utwór dobiegł końca, zauważyłam Austina obserwującego mnie z drugiego końca sali. Brielle trzymała się jego ramienia, ale on w ogóle nie zwracał na nią uwagi.
Nie było w jego spojrzeniu litości.
Była troska.
Później, kiedy ukryłam się przy trybunach, usłyszałam, jak Brielle przechwala się przed koleżankami.
— Oczywiście Austin poświęci swoją przemowę królowi i królowej balu mnie — oznajmiła pewnym siebie tonem. — Kogo innego miałby wybrać?
Odeszłam, próbując ją ignorować.
Ale ponownie mnie znalazła, tym razem przy stole z ponczem.
— Ta suknia należała do mojej babci — powiedziałam cicho. — Poprosiła mnie, żebym ją dziś założyła.
Brielle wzruszyła ramionami.
— Urocza historyjka. Nikogo to nie obchodzi.
To była ostatnia kropla.
Zamknęłam się w jednej z kabin w łazience i zadzwoniłam do mamy.
Przez łzy opowiedziałam jej o wszystkim.
— Emmo — powiedziała łagodnie — twoja babcia byłaby już teraz z ciebie dumna tylko dlatego, że miałaś odwagę wejść na tę salę. Jeśli chcesz wrócić do domu, przyjadę po ciebie.
— Nie wiem…
— Decyzja należy do ciebie — odpowiedziała mama. — Nie do Brielle. Do ciebie.
Po dłuższej chwili postanowiłam zostać jeszcze na jedną piosenkę.
Gdy wróciłam na salę, zauważyłam coś dziwnego. Brielle nieustannie próbowała chwytać Austina pod ramię, a on za każdym razem delikatnie się odsuwał.
Nagle stało się oczywiste, że tylko udawała, iż są parą.
Austin wcale w tym nie uczestniczył.
Wtedy przypomniałam sobie, że wcześniej próbował mi coś powiedzieć przed balem, ale nigdy nie dałam mu szansy.
Zanim zdążyłam się nad tym zastanowić, muzyka ucichła.
Na scenę wszedł dyrektor.
— A teraz przedstawiamy króla i królową balu — Austina i Brielle!
Brielle niemal unosiła się nad ziemią, wchodząc na scenę. Austin podszedł za nią, odebrał mikrofon i rozejrzał się po sali.
Po chwili jego wzrok zatrzymał się na mnie.
— Jest coś ważnego, co muszę powiedzieć.
Sala natychmiast ucichła.
— Dziewczyna w sukni w kolorze przygaszonego różu ma na sobie kreację, która należała do Ruth, najlepszej przyjaciółki mojej babci Margaret przez ponad czterdzieści lat.
Po sali przebiegły szepty.
— Zanim Ruth odeszła, poprosiła moją babcię o jedną przysługę. Chciała, aby Emma założyła tę suknię na bal, a także, żeby ktoś czuwał nad nią tego wieczoru.
Austin zdjął szarfę króla balu i położył ją na mównicy.
— To, co spotkało dziś Emmę, nie jest czymś, wobec czego mogę pozostać obojętny.
Uśmiech Brielle natychmiast zniknął.
Austin zszedł ze sceny i ruszył prosto w moją stronę.
Tłum rozstąpił się przed nim.
Zatrzymał się przede mną i wyciągnął rękę.
— Emmo — powiedział cicho. — Czy mogę prosić cię do tańca?
— Obiecałeś jej? — wyszeptałam.
Skinął głową.
Rozbrzmiała spokojna, wolna melodia.
Podczas tańca Austin wyznał mi, że babcia Ruth i jego babcia Margaret zaplanowały wszystko kilka miesięcy wcześniej. Chciały mieć pewność, że nie będę tego wieczoru sama.
Łzy napłynęły mi do oczu.
Przyszłam na bal, aby dotrzymać obietnicy.
A na końcu okazało się, że babcia Ruth również dotrzymała swojej.
